مساله اتمی: ابتذال دو جانبه!

بیانیه دیروز ایران، برزیل و ترکیه در مورد ارسال اورانیوم غنی شده جمهوری اسلامی به ترکیه به منظور مبادله با غرب را چگونه باید ارزیابی کرد؟

هیچ، علیرغم هیاهو و تبلیغات رژیم اسلامی، به یک معنی اتفاق جدیدی نیفتاده است. اساسا ادامه "بازی" یا صحیح تر بن بست قبلی است. ادامه کارتون "تام و جری" در سیاست بین الملل با ورود "شخصیت" های جدید اما فرعی تر و مسخره تر. کارتونی که البته با همه مضحک بودنش نتایج تراژیک و جدی در بر دارد.

جمهوری اسلامی درگیر یک بحران عمیق اقتصادی، سیاسی، فرهنگی، ایدئولوژیک و حکومتی است و زیر فشار یک انقلاب عظیم برای بقاء خود دست و پا میزند. غرب تلاش میکند تا مگر فرمولی پیدا کند که بطریقی جمهوری اسلامی را به رژیم مطلوبش استحاله کند. محمل این تقلا و تلاش بورژوازی جهانی به جهت یافتن پاسخی برای بحران جمهوری اسلامی "مساله هسته ای" است. همانقدر که خامنه ای و احمدی نژاد با رندی آخوندی سعی میکنند تا با روشهای مختلف و امروز با وارد کردن ترکیه و برزیل به "بازی"، غرب را مجبور کنند تا مگر آنها را با همین شکل و شمایلی که دارند بپذیرند. بهمان درجه هم آمریکا و غرب میدانند که ادامه جمهوری اسلامی بصورت حاضر ممکن نیست و مقاومت و جانسختی رژیم اسلامی نه فقط پیروزی انقلاب در ایران را به تنها آلترناتیو بحران جمهوری اسلامی تبدیل میکند، بلکه کل منطقه را نیز به انقلاب خواهد کشاند. این است که کش و قوس رفتن حول "مساله هسته ای" در صدر سیاست همه قدرت های بزرگ جهان سرمایه داری قرار گرفته و روز به روز هم "مبرم" تر میشود.

مثلا جالب است که همین امروز، روز بعد از توافق ایران و ترکیه و برزیل، وزیر خارجه آمریکا اعلام کرد که گروه 5+1 به توافقی برای اعمال تحریم های بیشتر علیه جمهوری اسلامی دست یافته اند. یعنی فی الحال ماتریال لازم برای بروی صحنه بردن یک "اپیوزد" دیگر از کارتون مربوطه مهیا است. اما همین هم برای رژیم اسلامی که وسط زمین و آسمان به موئی آویزان است، خود غنیمت است. آنقدر این اوضاع را کش میدهند تا امام زمان خودش به نجاتش شان بیاید!

"مساله هسته ای" برای جمهوری اسلامی در واقع وجه بین المللی همان "مانور امنیت" کذایی است. همانطور که در داخل کشور با کهریزک و چوبه های دار و تهدید زنان، برای "امنیت" خود "مانور" میدهد. در سطح بین المللی هم حول مساله هسته ای "مانور" میدهد تا مگر "امنیت" خود را نزد غرب و بورژوازی جهانی تامین کند. و غرب هم اساسا بر کهریزک و چوبه های دار و حمله به زنان بعنوان "مسائل داخلی" چشم فرو می بندد و به دنبال رام کردن رژیم اسلامی در چهارچوب سیاست های منطقه و بین المللی غرب است. ولی مشکل این است که اگر جمهوری اسلامی یک قدم هم واقعا با غرب نزدیک شود آنوقت تمام بن بست ها و تناقضات درونی اش تشدید میشود. نه فقط اختلافات درونی بالا میگیرد (که همین اکنون و حول بیانیه دیروز شروع شده است) بلکه ابزارهای ایدئولوژیک و جنایت و کشتارش در مقابل جامعه کند میشوند. این است که مثل موارد دیگر دوباره دبه درمی آورد و زیر هر توافقی میزند و آنگاه دوباره همه چیز از سر گرفته میشود. و اینبار البته خطرناک تر و با تحریم های بیشتر و تهدیدات نظامی بیشتر. در واقع نه فقط جمهوری اسلامی در ابتذال خود بیش از پیش فرو میرود که جهان را هم به ابتذال میکشاند. یا صحیح تر این جهان مبتذل ماست که دارد حول این "مساله هسته ای" دست و پا میزند. حل این افتضاح فقط بدست مردم ایران و پیروزی انقلاب جاری در ایران ممکن است. (18 مه 2010، 28 اردیبهشت 1389)